زبان کوچک است

و

گناهش بسیار

چی شده؟

حال و هوام عوض شده دلم اون دلی نیست که با دیدن بچه های فقیر و گرسنه به درد می اومد . دیگه با خنده هاشون نمی خندم و با گریه هاشون گریه

دیگه اگه یه پیرمرد فقیری ببینم که با دست های پینه بسته اش هنوزم کار می کنه براش دعا نمی کنم  دیگه توی دلم احساس آرامش ندارم 

اینقدر خسته می شم که دیگه نمی تونم زنبیل پیرزنی رو بگیرم و تا خونه شون ببرم . دیگه پیرزنی نیست که با دعای خیرش بدرقه ام کنه

یه روزی به خودم گفتم اگه جنگ شد اگه ... اگه... عشق به شهادتم کو؟ کی از من گرفتش؟

شبهای ماه رمضان شبهای قدر خدایا گریه های نیمه شبم چی شد؟ باور کنم چشمه سار چشمهام خشک شد؟! به این سادگی؟ باور کنم صدام دیگه بهت نمی رسه؟ باور کنم منو نمی بینی؟ باور کنم از صف بنده های مخلصت کنار زده شدم؟ خدایا ...

اما نه باید فکر کنم باید ببینم اشکال از کجاست ؟ اشکال از کیه؟ حالا می فهمم تو خود حجاب خودی .باید این حجاب رو بردارم باید این فاصله رو کم کنم باید...باید.. من می تونم باید بتونم اگه نتونم برای همیشه توی این مرداب می مونم اونقدر می مونم تا راکد بشم تا بگندم تا بپوسم . ولی نه این زندگی نیست من باید باشم باید بتونم چون می خواهم .

خدایا هنوز یه امید هست بگذار من اسمشو بگذارم امید . هنوزم با دیدن خونه تو آسمان چشمام بارونی میشه

                                                                                    دستمو بگیر

   دوستان برای بازداری از برداشت ناصحیح لازم به تذکر است دلنوشته های فوق متعلق به یکی از دوستان است که تنها به قلم من نوشته شد.          

                                                                                                         یا حق