بی تاب نفس کشیدنم

                     اما چگونه

                         در هوایی که اکسیژن نیست؟

پیله ات را بگشا

تو به اندازه پروانه شدن

زیبایی

و دگر هیچ

یا حق

یادمان باشد اگر بر فراز دلمان پرواز نکنیم مهرورزی را فراموش خواهیم کرد و زمانی که گذشته را رها نمی کنیم خود را به آغوش سرد تکرار می سپاریم

اگر نگاه مهربانی نداشته باشیم ناچاریم نهال تنهاییمان را با اشکهایمان آبیاری کنیم

 اگر قلبت را نگشایی اگر سکوت را به کلام مهر آمیز و سکون را به حرکت در راه عشق ترجیح دهی

رویاهایت را در گذشته جا خواهی گذاشت و روا نیست که آرزوهای تو با آه و ناله و افسوس دم ساز شوند

رها شو...

یا حق