یادت میاد؟

از پاکی سخن گفتیم و آفتاب

یک عالم حرفهای بکر و ناب

پرسیدم تا کی به راستین بودن آدمها شک نکنم؟ گفتی تا زمانی که دروغهاشون رو باور نداری تا زمانی که می تونی  از عمق نگاهشون مکنونات قلبیشونو بخونی تا زمانی که بدونی دروغشون شاید از سر جبر بوده تا زمانی که بتونی ببخشی

خندیدم و گفتم پس همه انسانها راستینند

خندیدی و گفتی راستینند

و من امروز بعد از سالها به انگشتان دستم نگاه می کنم اما گاهی عدد ۱۰ زیاده برای شمارش چیزی که شاید هیچ نیست

و من باز پنجره دل را رو به آسمان می گشایم

شاید روزی از عمق نگاهی صداقت دریابم